Overgave.. de kracht van vrouwelijk zijn in je relaties

Ik heb nooit echt moeite gehad mannen aan te trekken. Mijn vrolijke en lieve uitstraling in combinatie met mijn ondeugende plagerigheid leken meestal wel goed in de smaak te vallen. Maar, mannen bewegen richting een wens tot commitment was een ander verhaal. Daar ging het mis.

Lange tijd wist ik niet waar dat aan lag. Vriendinnen zeiden me: je kiest de verkeerde mannen, mannen die hun vrijheid voorop stellen en geen relatie willen.

Hmm, dat speelde wellicht wel een rol, maar deze mannen hadden vrijwel allemaal al eerder (lange) relaties gehad. Dus ergens zat daar toch een wens tot commitment, die ik niet wist aan te spreken.

De feedback die ik kreeg als ik mijn exen daar om durfde te vragen was dat ze het niet goed wisten, ze voelden het niet genoeg om echt voor me te willen gaan. Als rationele redenen gaven ze enkele storende eigenschappen van me aan, maar ik voelde aan alles: dat kan het niet zijn. Dat is wat ons hoofd ervan maakt. Gevoelens van liefde laten zich niet rationeel verklaren. Die zijn er of ze zijn er niet.

Wat ze in de relatie wel telkens aangaven was dat ik hen vooral leek te gebruiken voor het bevredigen van mijn eigen behoeften. Ik leek constant ontevreden over de mate van intimiteit, als een waar rupsje-nooit-genoeg. Ze voelden zich onvrij bij mij. Het kwam erop neer dat ze mij alleen gelukkig leken te kunnen maken ten koste van zichzelf; ik was onverzadigbaar. Dat was keer op keer de boodschap, telkens in andere woorden verpakt: ik wilde teveel.

Auw.

Dat was best confronterend om te horen.

Ik vermoed dat hierdoor ook de uitdaging ontbrak. Ik was vanaf dag één volledig op hen gericht, ik verlangde naar echte VERBINDING. Andere interesses vervaagden naar de achtergrond en ook als we samen waren ging ik helemaal in hen op. Zelf vind ik het ook afstotelijk als een man zo in een relatie met mij staat. Daar vind ik niks aantrekkelijks aan. Dat soort relaties heb ik ook gehad en die waren van korte duur.

Maar goed, mijn energie trok als vanzelf naar mijn geliefden. Ik moest keihard vechten om dit tegen te houden.. en iedereen weet: je kunt iets maar een poosje onderdrukken (als het al lukt), op een gegeven moment lukt het je niet meer.

Hoe kon ik dit veranderen? Ik had werkelijk geen idee.

Tot ik het boek ‘the Surrendered Single‘ aangeraden kreeg. Dit boek heeft ook een versie voor als je al in een relatie zit, ‘the Surrendered Wife‘. Het boek gaat er over dat je als vrouw in je liefdesrelaties je vrouwelijke kant meer moet aanspreken. Die is niet claimend, dwingend, controlerend, beter wetend, bekritiserend.. maar verlangend, genietend en ontvangend. Als je leert om duidelijk en bondig te communiceren over je wensen is dat alles wat je hoeft te doen. De meeste mannen hechten ontzettend veel waarde aan vrijheid en autonomie, en zijn dolgelukkig in een relatie waarin ze die zaken krijgen. Net zoals de meeste vrouwen veel waarde hechten aan emotionele verbinding. Dat klinkt best logisch toch?

Kortom: laat je man duidelijk weten wat je wil en wat niet, en laat hem verder met rust. Geef hem geen opdrachten en ga niet mokken, boos doen of zeuren, als iets je niet bevalt, maar TREK JE TERUG (en regel het zelf). Haal ook regelmatig volledig je energie van hem weg, niet alleen tussen afspraken in, maar ook als je bij elkaar bent. Niet om hem te straffen, maar omdat het bij mannen zo werkt. Ze reageren op ruimte, want dat vinden ze fijn. Dan voelen ze liefde en komen ze vanzelf meer naar je toe. Hupsa: daar heb je je gewenste verbinding.

Het boek spreekt ook over het belang van vriendschappen (vooral met vrouwen) en voor jou interessante expressieve en creatieve bezigheden, waar je je leven over kunt laten gaan. Dan is je energie automatisch al niet volledig bij hem en voed je in de tussentijd je vrouwelijke kant. Meer polariteit = meer aantrekkingskracht = meer vonken tussen jullie.

Dit klinkt allemaal behoorlijk onfeministisch en ook wel heel stereotype mannelijk/vrouwelijk, en dat is het ook wel, maar feminisme blijkt niet zo relevant in de liefde. Daarin gaat het namelijk vooral om het spel tussen onbewuste energieën, die we allemaal in ons dragen. Die energieën wekken een gevoel van aantrekking of afstoting op, zoals de twee polen van een magneet elkaar aan kunnen trekken of af kunnen stoten (ook in homoseksuele relaties overigens!).

Inmiddels heb ik veel gelezen en online beluisterd over de polariteit tussen het mannelijke en vrouwelijke en hoe je hier rekening mee kunt houden binnen je liefdesrelaties. Heel veel mensen blijken zich hiermee bezig te houden: John Wineland en zijn geliefde Guru Jagat, David Deida, Matthew Hussey, Bryan Reeves, de Nederlandse Tim Veninga, Christian Carter, de mensen van ‘the Relationship School‘.. en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ze noemen zich vaak intimiteitscoach of relationship-experts.

Voor mij was het een eye-opener. Ja, in het begin van een relatie gedroeg ik me uiterst vrouwelijk en ging alles als vanzelf, maar na een tijdje ging mijn bescherming omhoog uit angst dat ze niet genoeg van mij hielden, dat ze er niet voor mij waren. Ik voelde dat de verbinding ontbrak. Ik had dan de neiging om hun grenzen te overschrijden, kritisch en dwingend te worden. Hun aandacht op te eisen.

Dát ging er telkens mis.

Nu ik dit weet, probeer ik erop te letten. Dat heet ‘surrendering’ oftewel overgave.

Nu let ik hierop, lach erom zodra ik merk dat ik toch weer dwingend ben en zeg sorry. Dat haalt de angel eruit, zonder het te zwaar te maken, en daarmee laat ik hem zien dat ik het belangrijk vind om zijn autonomie te respecteren en eraan werk dit patroon te doorbreken.

En aj, wat is het lastig om me anders op te stellen. Dit soort patronen zitten zó diep, ik leef ze vaak uit zonder het door te hebben. Ik vroeg mijn geliefde me erop te wijzen als ik zijn grenzen overschreed. Dat doe ik best vaak, bleek. Ik ben erg aanhankelijk, op een dwingende wijze ontfutsel ik hem lichamelijk contact of aandacht. Ik vereis een bepaalde mate van contact, dwing hem daar in feite toe. Ik raak hem ook constant aan en trek regelmatig zijn gezicht naar me toe voor een zoen. Ik wil vaak gelijk krijgen in discussies en kom telkens met ongevraagd advies en ‘opdrachten’. Als ik mijn gewenste aandacht niet krijg, word ik boos. Van de lieve, ontvangende en enthousiaste vrouw die ik in het begin ben, is op zo’n momenten inderdaad weinig meer over. En ja, hij mag ook zijn best doen, maar iemand moet de negatieve spiraal doorbreken en de enige waar je echt invloed op hebt ben jijzelf, nietwaar?