It’s complicated.. – hoe verrekte lastig het is te stoppen bij twijfels

Gisteren heb ik de knoop doorgehakt en een einde gemaakt aan mijn acht maanden durende niet-relatie. Ik zag er als een berg tegenop en ben kapot van verdriet, maar tegelijkertijd voelt het als een grote stap in de goede richting.

Ik wil namelijk opkomen voor wat ik belangrijk vind, en dat is dat we allebei gelukkig zijn met elkaar en allebei investeren in de relatie. Dat het om LIEFDE draait. In het relatieweekend van het jaarprogramma van 365 dagen succesvol hoorde ik namelijk het volgende: ‘Je bent aan het investeren of je bent aan het vertrekken, een andere optie is er niet’.

Ik was duidelijk aan het investeren.

Tenminste.. ik werkte keihard aan mijn patronen van verlatingsangst: ik gaf hem alle ruimte die hij nodig had qua afspreken en telefonisch contact en lette erop dat ik hem niet claimde. Ook werkte ik aan mijn vertrouwen, ik ging uit van het positieve, ook al gaf hij me weinig bevestiging. Ik werkte aan mijn communicatievaardigheden en zorgde ervoor dat ik mijn wensen en behoeftes aan hem kenbaar maakte, zonder in kritiek of gezeur te vervallen. Ik probeerde lichamelijk minder dwingend te zijn. Ik deed enorm mijn best.

Voor mij was en is het lastig om initiatieven te nemen om de relatie te verdiepen. Dat voelt al snel als trekken, als teveel. Mijn verlatingsangst vereist min of meer dat dit vanuit hem moet komen.

En toch probeerde ik betrokken te zijn bij zijn leven en belde ik hem af en toe na het werk om te vragen hoe zijn dag was geweest. Ik vertelde hem waar ik mee bezig was, ook al vroeg hij daar niet naar. Ik gaf aan dat ik hem vaker wilde zien dan één keer per week en dan niet alleen thuis wilde afspreken, maar ook buitenshuis leuke dingen wilde doen. Ik vertelde hem dat ik met hem wilde dansen op een feest, dat mijn vrienden hem wilden leren kennen, dat ik een weekendje met hem weg wilde.

Maar eerlijk is eerlijk, ik nam weinig (of geen) initiatief tot al die dingen, daar was ik nog te bang voor. Misschien had ik dat wel moeten doen, hem aan zijn hand mee moeten nemen in steeds een beetje meer verbinding. Zodat het voor hem vanzelf zou gaan.

Hij werkte ook aan zijn terugtrekneigingen. Hij probeerde rustig te blijven en zich niet van me af te keren als hij zich getriggerd voelde (als ik toch een beetje claimend deed), maar hij deed uit zichzelf nauwelijks pogingen om écht dichterbij te komen.

Misschien was dat nog een stap te ver.

Zo belde hij me zelden, vroeg me zelden naar mijn bezigheden en stelde zelden voor om iets leuks te gaan doen (behalve op mijn verjaardag). Hij sprak niet over een gezamenlijke toekomst en maakte geen plannen waar ik ook in voorkwam. Naar feestjes en op vakantietrips ging hij met zijn vrienden. Het enige wat hij wel uit zichzelf deed was ongeveer één keer per week of per twee weken aangeven dat hij zin in me had en vragen wanneer hij weer in me mocht bijten. “Morgenavond samen chillen?”.

Hoe duidelijk wil je het hebben.

En toch voelde ik ook dat hij om me gaf. Veel zelfs. Zodra we elkaar zagen vlogen we elkaar om de nek. Hij knuffelde me, zoende me, aaide me, draaide me in het rond. Trok me stevig tegen zich aan als we een serie keken en ik in slaap viel. We hadden de meest heerlijke seks, vrijwel zonder uitzondering. We konden uren praten met elkaar, over van alles, maar ook samen stil zijn. Hij nam lekkere flessen wijn mee naar mij en deed zijn best zijn appartement gezellig te maken voor ik kwam. Dan had hij witbiertjes of vegan maaltijden voor me in huis gehaald, heel lief. We maakten slechte grappen en hadden plezier met elkaar. We keken ’s morgens samen het nieuws of zaten in een koffietentje met de krant. Het leven was goed, als we samen waren. Voor mij althans.

Het was dus nogal een ambivalent gebeuren.

Gisteren gaf ik, na een ruzietje over zijn afstandelijke gedrag (hij had de hele dag mijn telefoontjes genegeerd), aan dat ik meer van hem wil. Dat ik geen duidelijke ‘Fuck Yes‘ bij hem voel en dat ik dit wel nodig heb. Ik wil weten dat ik hem net zo blij maak als hij mij. Ik heb hem gezegd dat ik van hem hou en dat ik zeker weet dat ik hem wil. Dat ik iets met hem wil opbouwen en daar 100% mijn best voor wil doen, al vind ik dat ook hartstikke lastig en eng. En dat als hij dit niet zo voelt ik niet meer met hem kan zijn.

Wat ik er niet bij vertelde was dat ik ook wilde kijken of mijn liefde voor hem echte liefde was of vooral verlatingsangst, vermomd als verliefdheid. Dat weet je pas als je allebei voor elkaar kiest en een echte relatie aangaat. Ik wilde duidelijkheid, ook van mezelf.

Hij gaf aan dat hij in de war was, constant aan het twijfelen was. Hij twijfelde überhaupt veel, over zijn leven, over zijn werk, maar vooral over zichzelf. Hij zat na jaren nog met lastige gevoelens voor een ex en hij wist niet zeker of hij wel genoeg voor mij voelde. Hij stoorde zich soms aan bepaald gedrag van mij en dit zat zijn gevoel in de weg. Hij had het desondanks wel een kans willen geven, want hij vond het elke keer weer heel fijn met me, daarom was hij er zolang mee door blijven gaan. Maar goed. Hij kon er dus niet volledig voor gaan, dat wist hij wel zeker.

En dat was dat. Zomaar ineens, poef, was alles weg.

Een enorme verlatingsangst maakte zich van me meester. ‘Nee, niet weggaan! Geef het nog een kans! Ik wil dit niet! Ik wil helemaal niet zonder jou!’, schreeuwde een stemmetje in mijn binnenste. Maar ik zei niets. Ik liet mijn tranen toe, maar maakte er geen groot drama van. We zaten trouwens op een terras, onder de luifel omdat het regende, want hij wilde per se buitenshuis afspreken. Ook een teken aan de wand dat het mis was. (Het feit dat we buiten waren en er een koppel met huilende baby naast ons zat weerhield me overigens nergens van.. ik schaam me niet zo snel voor mijn emoties.)

Hij voelde zich schuldig en probeerde me te troosten. Hij wilde dat ik boos op hem werd, zodat hij wist wat hij fout had gedaan, zei hij. Maar dat kon ik niet. Hoe kon ik hier nu boos om zijn? Hij voelde wat hij voelde, daar kon hij toch niks aan doen? Ja, misschien had hij beter naar zijn gevoel kunnen luisteren en er eerder mee kunnen stoppen als hij zo twijfelde, maar ik had hem óók eerder kunnen aangeven dat ik meer wilde en zelf meer initiatief kunnen nemen tot meer verbinding. We deelden allebei de ‘schuld’ aan dit rommeltje. Ik was stiekem bang geweest voor het antwoord als ik hem zou vragen wat hij voor me voelde en had het lef niet gehad om uit te spreken dat ik van hem hield en dat ik een relatie met hem wilde, wetende dat het dan klaar zou kunnen zijn. Want zo kun je natuurlijk niet samen verder: de een wil wel, de ander wil niet. Ik wist dondersgoed dat hij over mij twijfelde en dat mijn liefdesverklaring ons einde zou kunnen betekenen.

Maar toch.. hoe kon hij dit nu zo gemakkelijk opgeven? We kennen elkaar al zo’n drie jaar, het is de tweede keer dat we het samen hebben geprobeerd. Betekende ik en alles wat we samen deelden dan zo weinig voor hem? Ik voelde me een afgedankte ‘prettige afleiding’ van zijn emotioneel lastige leven. Gebruikt. Mijn hoofd weet echter dondersgoed dat het niet zo zwart/wit is.

Tja..

Aan de ene kant is het natuurlijk een opluchting. Niet meer onzeker hoeven zijn, niet meer niet-weten, niet meer hopen tegen beter weten in. Maar aan de andere kant verlies ik ook een groot stuk liefde, plezier en geborgenheid dat ik in mijn leven had. Ik ben oprecht dol op hem, ik heb nog nooit zo diep van iemand gehouden. De gedachte dat ik hem niet meer zal zien maakt me enorm verdrietig.

De kunst is me te blijven bedenken dat dit verdriet tijdelijk is. Pijn en gemis slijten, dat heb ik al vele malen eerder ervaren. En mijn grootste opgave is om nu niet gelijk in een nieuw (of oud) liefdesavontuur te duiken, of terug te komen op mijn besluit hiermee te stoppen, in de hoop dat dat mijn verdriet en dat lege gevoel zal wegvagen. Voorlopig geef ik alleen mezelf en mijn lieve vrienden en familie toestemming mijn verdriet te verzachten.

Op mijn whiteboard heb ik de volgende affirmaties geschreven: ‘Morgen voelt alles anders’, ‘hij zou altijd blijven twijfelen’, ‘Ik wil geen niet-relaties meer’, ‘He’s just not that into you’ en ‘Fuck yes x 2 or no’. Misschien een beetje suf, maar het helpt me wel te blijven zien dat dit een goed besluit is.

 


 

Bryan Reeves, relatiecoach en blogger:

 

Every man on some level feels inadequate to the “demands” of a woman – or just relationship in general.

Every man IS, on a very real human level, inadequate to those demands.

But this isn’t about “men” being inadequate.

No!

It’s the masculine stillness-seeking force in us all – both men AND women – that by its nature is constantly seeking withdrawal from the constant unpredictability and chaos of life.

Therefore the masculine actually IS often unable to “live up to” the wildness of the “feminine” nature inherent in any woman, and also within our own selves.

In fact, the masculine essence doesn’t even WANT to “live up to” all that endless movement, change, and uncertainty!

The masculine PREFERS to withdraw from life.

That’s why more feminine-oriented men and women are often thrilled to connect in relationship with others – for the feminine value is connection – while the more masculine-leaning a man or woman, the less deep connecting they tend to want to do.

A more masculine-oriented person may prefer to emotionally check out, through work, sports, alcohol, the man-cave … or just simple silence.

“I just want everything to stop!!!” … a tired male friend told me not long me. He was talking about the everyday demands of being a husband, a father, an employee, a human, a man.

So … the meaningful question, then, is NOT whether a particular man can consistently connect with & embrace all of his partner, but rather, is he willing to at least keep showing up and surrendering himself to this endless learning adventure called life?

So many men experience relationships as a world in which they’re damned if they do, damned if they don’t. No matter what they do they can’t make – or keep – a woman happy, at least not for long. Seems she’s inevitably upset about something they did or didn’t do.

But rather than learn to embrace her capricious ways as an ongoing invitation to every day continue pursuing her heart – which is how a relationship stays dynamic and sexy – they take it as an affront to their masculine identity.

This awful misunderstanding is at the core of so much relationship dysfunction and ultimate breakdown.