Als denken over je relatie obsessief wordt – vertrouw op je ‘innerlijke wijsheid’

Ik was altijd aan het nadenken over wat mijn geliefden de laatste keer dat we elkaar zagen hadden gezegd en gedaan en wat ikzelf had gezegd en gedaan. Ik kon daar uren zoet mee zijn. Het leek alsof mijn brein de gebeurtenissen opnieuw de revue liet passeren om ze te verwerken. In mijn Vipassana noemde ik dit soort gedachten ‘processing’.

Daarnaast had ik veel gedachten over wat dit allemaal betekende. Dit volgde na de ‘processing’ gedachten. Ik gaf er een interpretatie aan. Hij zei of deed dit, dat betekent dat. Meestal met de eindconclusie: hij houdt van me (alles is oke, niks aan de hand) of hij houdt niet van me (het is niet oke, ik moet actie ondernemen). Dit soort gedachten noemde ik ‘analysing’.

Ten slotte voerde ik hele gesprekken in mijn hoofd en visualiseerde ik wat ik kon doen en hoe hij dan zou reageren. Diverse scenario’s speelden zich af, steeds een beetje anders. Het leek wel alsof ik aan het oefenen was, me aan het voorbereiden was op de afspraak (of het whatsapp- of telefoongesprek) die zou gaan komen. Dit noemde ik ‘preparing’.

Ik wist tot op zekere hoogte wel dat ik dit deed, maar niet in welke mate en ook niet dat het schadelijk is. Ik dacht juist dat het me hielp. Het gaf me vaak inzichten en nieuwe ideeën. Het gaf me rust en een gevoel van controle, dacht ik. Ik probeerde tot een verlossende oplossing te komen met mijn denken. De onzekerheid weg te nemen in feite, de controle te houden. Dit betekent het allemaal en dat ga ik doen.

Maar wie zegt dat het waar is dat het dat betekende? Hoe kon ik dat nou weten, tenzij ik het aan hem zelf zou vragen of gewoon zou kijken hoe alles zich tussen ons zou ontvouwen?

En wie zegt dat wat ik wilde gaan doen een goede strategie zou zijn? Misschien zou het totaal niet passen bij wat er zou gebeuren in dat moment. Misschien zou ik dit doen, misschien zou ik dat doen. Ik hoefde daar helemaal geen plan voor te bedenken. Het zou vanzelf gaan zoals het zou gaan.

Aha!

Je kunt er dus gewoon op vertrouwen dat je in het moment een impuls krijgt om iets te doen of te zeggen.

Opeens is het gewoon zo. Opeens ben je opgestaan en naar het toilet gelopen. Opeens heb je iemand een appje gestuurd dat je hem wilt zien. Opeens heb je die reis geboekt, gesolliciteerd of je voor die opleiding ingeschreven. Zonder voorbereiding, gewoon: tadaaa, daar was het.

Dat gaat vanzelf. De ander reageert dan op jou vanuit zijn eigen impuls. Dat gaat zo snel, dat valt niet te plannen. En daarbij, meestal vergeet je toch weer minstens de helft van wat je wilde zeggen. Dat geeft alleen maar stress, doordat je het probeert te onthouden.

Deze impulsen zijn je programmering, die gebaseerd is op alle ervaringen die je in je gehele leven hebt gehad. Elke nieuwe ervaring komt daar bij. Zo leert onze programmering een leven lang bij door alles wat we meemaken, in positieve of negatieve zin.

Maar we zijn niet aan onze programmering overgeleverd, mocht je dat soms denken. Er zit namelijk een kort moment tussen de impuls en het daadwerkelijke handelen. Als je jezelf erin traint bewust van je impulsen te zijn, middels meditatie/mindfulness, kun je je impuls in dat korte moment nog een andere kant op duwen, .

Het helpt dan als je goed weet wat je waarden zijn, aan welk gedrag je je graag zou willen houden in dit leven. Veel mensen hebben hier geen idee over, ze leven maar wat aan. Ze lijken compleet gestuurd door hun impulsen. Maar als je er een punt van maakt om hier eens goed en lang over na te denken en je je waarden belangrijk genoeg maakt, dan heb je een goede kans dat je je programmering langzaam maar zeker de gewenste kant op kunt sturen (mocht dit niet al zo zijn).

Als je even heel stil bent en niet in je gedachtenstroom meegaat, dan voel je heel duidelijk wat goed is en wat niet. Iedereen wordt ermee geboren: een ‘innerlijke wijsheid’ (of geweten). Daar kun je op vertrouwen. Dit inzicht uit mijn Vipassana (stilte-retraite, zie dit artikel) heeft mij heel erg geholpen.

Dus telkens wanneer ik merk dat ik weer aan het verwerken, analyseren of voorbereiden ben, label ik het als zodanig en verleg ik mijn aandacht naar wat ik aan het doen was. Het is niet nodig, het is goed zo. Ik heb vertrouwen in de flow van het leven en in mijn innerlijke wijsheid. Dat is mijn verbinding met het ‘Goddelijke’ of het onverklaarbare, althans zo zie ik dat nu.

Inspiratie verzin of bedenk je niet, die ontvang je als je ervoor openstaat.

(Ik las trouwens ook nog een mooie post van David Deida hierover.)